m1o


Kolektyw teatru zaczął kształtować się jesienią 1946 roku w Lwowie, a już wiosną 1947 pokazał swój pierwszy spektakl z symboliczną nazwą «jedenaście nieznanych». Jak później mówił М. G. Wodianoj, — «choć nas było większe, wszyscy rzeczywiście byliśmy nikomu nieznani. Ale wkrótce dziesiątki utalentowanych mistrzów poznał cały kraj».

W liczbie wykonawców pierwszego spektaklu był i М. Wodianoj, który na ten czas znajdował się nie w premierowym składzie. Jednak wkrótce stanął pierwszym aktorem zespołu na cztery dziesięciolecia i jednym z liderów gatunku w kraju. Oddanie wykonawców było tak wielkie, że 3 kwietnia 1947 lata Lwowska prawda napisała: «zobaczyliśmy pierwszy spektakl … ucieszyli jego powodzenie i zdrowe, dobre w wyglądzie młodego kolektywu, co, niewątpliwie, daje mu prawo do życia». Ta pierwsza duże powodzenie w drodze opanowania współczesnego repertuaru – drogi, która na dziesięciolecia stoi się generalny do teatru.

Spektaklów stawiali wiele, po 4-5 w sezon, głównie na współczesny temat. Stawiali i klasykowi. Tak przy teatrze zjawił się swój widz, swoi wielbiciele. Prasa pisała: «przy młodym teatrze jest swoją twórczą twarzą». Już z pierwszych sezonów teatr stanął występować gościnnie po Ukrainie. W 1950 i 1952 latach kolektyw odwiedza Odessu, gdzie naraz odzyskuje nowych wielbicieli. Z wartościowego uzupełniania zespołu należy wyróżnić naraz wniknąć w gwiezdną plejadę doskonałego wokalisty i pełen temperamentu artystę Ju. Dynowa. «Weselna podróż» N. Bogosłowski w postawieniu W. Pikowskogo, dyrygenta K. Benz i artysty l. Fajlenbogiena — ostatni spektakl, postawiony w Lwowie, w którym z powodzeniem debiutowała I. Iwanowa w roli Olgi.

Odeskie zameldowanie. 50-70 lata

W 1953 roku po decyzji kierownictwa partyjnego odeski teatr Radzieckiego Wojska wysłali w Lew lecz Lwowski teatr komedii muzycznej — w Odessu. Kiedy w grudniu 1953 r. «przesiedleńcy» przyjechali w Odessu, na nich już czekali wielbiciele. Do gości ciepło odnieśli się koryfeusze odeskich teatrów. Wkrótce w zespół wlali się i odescy artyści. Kolektyw organicznie wpisał się w życie miasta. Dużą rolę zagrało to, co sam gatunek komedii muzycznej bliski odeskiemu charakterowi. Teatr potrafił wczuć się w miasto, jego osobliwą atmosferę i ucieleśnić ją w swojej twórczości na tyle naturalnie, co wkrótce zostaje jednym z symbolów Odessy.

Pierwszym znacznym sukcesem na tej drodze stała się «Biała akacja» I. Dunajewskiego, postawiona I. Grinszpunom w samym początku 1956 roku. Spektakl pokazywali na występach gościnnych w Moskwie. Krytycy jednomyślnie oddali mu wyróżnienie wobec spektaklu, wystawionego przez stołeczną operetkę że naprawdę było uważane za wystające osiąganie. Radziecka kultura pisała: «Świeżością, bezpośredniością, łobuzerstwem wieje z niego … w swobodzie, wesołym zapale urok spektaklu … operetkowe postaci obdierać się jak żywi ludzie». Krytyk muzyczny Je. Groszewa wspominała: « Spektakl tak spodobał się tamtemu ministrowi kultury, co on nawet wypowiedział zamiar … przestawienia teatru w Moskwę »!. Do szczęścia do odeskiego widza i samego teatru, ten plan tak i nie został urzeczywistniony.

Kolektyw uparcie działa nad postawieniami. Tylko za dwa pierwszych dziesięciolecia swojego istnienia, teatr wystawił 85 spektaklów.

Kwitnięcie teatru w 60-70 – je lata związany z imieniem głównego reżysera m. Oszerowskogo, stojącego się sławnym pierwszymi postawieniami zagranicznych i radzieckich musicali. Dzisiaj teatr praktycznie odmówił od tak nazywanego radzieckiego repertuaru, który wcześniej stawał się podstawą jego twórczego życia. W spektaklach tego czasu, teatr nie kręcił starając się mówić o życiu i umacniać humanistyczne idieały.


m3o


Młode głosy. 70-80 lata

Przy М. Oszerowskom w zespół wlały się nowe pokolenie artystów a także absolwenci kursu, którymi kierował reżyser w Odeskiej szkole teatralnej. W końcu z 70 – ch, początku 80 – ch, dzięki inicjatywie m. Wodianoj w teatr przyślij młodzi utalentowani artyści.

Tragiczne do teatru stało się przedwczesne odejście z życia w 1987 rokowi jego lidera — Michaiła Wodianoj, naraz po ogromnym powodzeniu musicalu « Skrzypek na dachu » Dż. Boki (rież. Eduard Mitnickij), gdzie Mistrz stworzył głęboki dramatyczny obraz mleczarz-filozof Tiewje.

Nowe horyzonty. 90 – je lata

Okres z 1987 po 1990 lata pod kierunkiem głównego reżysera Julija Grinszpuna, syna jednego z założycieli teatru I. Grinszpuna, został zaznaczony przez postawienia ostrosatyrycznych komedii. 90 – je lata zrobiły się do teatru całymi latami poszukiwania twórczego. Z zespołem pracowali liczny znani reżyserzy. Ze specjalnego widza powodzenia korzystały spektakl-rewia «Karnawał na Francuskiej alei» i «Fołk-szou» w postawieniu Aleksieja Jakubow, «Bal w dumę króla» (reżyser – m. Licz)

W 1995 roku teatrowi było przywłaszczonym imieniem wystającego artysty teatru i kinem, artysty ludowego ZSRR Michaiła Grigorjewicza Wodianogo.


m2o


m1z


m2z


Współczesny teatr. 2000 – je lata

Dzisiaj zespół teatru posiada ogromny twórczy potencjał. Przez rząd z mistrzami — zasługiwać i artystami ludowymi Ukrainy, pracują laureaci prestiżowych konkursów i wielu utalentowanych i młodych solistów, których kochają i wiedzą widzowie.


m2sc


W repertuarze teatru klasyczne operetki, amerykańskie musicale, rosyjskie i ukraiński musicale, rock-opera « Romea i Julia », spektakle o naszym pięknym mieście nad morzem i wystającym osobowościom, imiona których wniknęli w jego historię do muzyki — ukochanych widzami musicali i operetek, muzyczny blockbuster o sile ducha ludzkiego, o wielkości i ujarzmieniu kosmosu


m1sc


W repertuarze teatru także nadchodzą spektakle dla dzieci, które z dużym zainteresowaniem patrzą nie tylko malcy, ale też dorosłe. Kolektyw teatru dzisiaj z powodzeniem stają na czele: dyrektor przez — zasługiwać pracownik kultury Jelena Ried’ko, główny dyrygent – zasługiwać działacz sztuki Ukrainy Wadim Pieriewoznikow, główny baletmistrz przez — zasługiwać działacz sztuki Ukrainy Igor Didurko, główny kierownik chóru – zasługiwać działacz sztuki Ukrainy Jurij Topuzow, główny artysta – zasługiwać artysta Ukrainy Stanisław Zajcew.


m1af


Wszystko kolektyw teatru, z ewidencją utalentowanej i twórczej scenicznej części, liczy 340 człowiek. Nowy budynek teatru zbudowany w 1981 roku, po projekcie odeskiego architekta R. Topuza. Pojemność sali zestawia 1200 miejsc. Dzisiaj to jedna z najbardziej współczesnych i technicznie wyposażonych teatralnych placów Odessy.

Odeska Muzkomiedija pełna sił twórczych. Teatr wystawia przód sobą nowe zadania, rośnie, eksperymentuje, i starać się przekazać swoją miłość, optymizm, energię życiową wam – widzom.


m2af


today.od.ua


вернуться на страницу ТЕАТРЫ пол copy