%d0%b7%d0%b5%d0%bb%d0%b5%d0%bd%d1%8b%d0%b9-%d1%82%d0%b5%d0%b0%d1%82%d1%80-%d0%bd%d0%be%d0%b2-003%d0%b1

Styl: stalinowski neoklasycyzm

Architekci:
E. S. Baumsztiejn, A. S. Nazariec (budownictwo)
R. A. Władymirska (przebudowa)

Data budownictwa:
1936 (budownictwo)
1939-1940 (przebudowa)

%d0%b7%d0%b5%d0%bb%d0%b5%d0%bd%d1%8b%d0%b9-%d1%82%d0%b5%d0%b0%d1%82%d1%80-%d1%81%d1%82%d0%b0%d1%80-005%d0%b1

W początku ostatniej ćwierćy XIX wieku w Radzie Miejskiej niejeden raz podnosiło się zagadnienie urządzenia przy wejściu na „Sabanskuju aleję”  rodzącego się Aleksandrowskiej alei niedużego stawu, mającego w planie zarysu Morza Czarnego (podobne stawy są w rządzie przyczarnomorskich miast, na przykład, w Warnie). Wzdłuż brzegu stawu powinni byli rozmieścić się altany, bufet i ławki.

W gazecie «Noworosyjski telegraf» (1876, № 343) jest obecna następująca fastryga: «w Aleksandrowskim parku już zaczętymi pracami po urządzeniu stawu … Forma tego stawu będzie przedstawiać Czarne i Morze Azowskie z półwyspem Krym. Głębokość stawu będzie 1 1 / 2 arszyn, plac — 1500 kwadratowych sążni. Altany, bufet i ławki zostaną rozlokowane na zasadzie rozmieszczania miast wzdłuż brzegów Czarnego i Azowskiego mórz i będą nosić nazwę nazw tych miast. Myśl bardzo oryginalny i dowcipny».

Ale как całkowicie dokładnie opowiada Katajew, ideę tę stal zabijać i chować dosłownie na pniu. Praktycznie za dwa tygodnie ten sam «Noworosyjski telegraf» pisał: «niedawno zawiadamialiśmy, co staw w Aleksandrowskim parku będzie posiadać formę Czarnego i Azowskiego mórz … teraz okazuje się, że kierownik urządzenia tego parku członka Myśli zmienił swoje przypuszczenie i staw ten będzie najpospolitsza formy. Nie mówiąc o brzydkiej figurze stawu on nie będzie zaspokajać i swojego pożytecznego celu: ani przejażdżka na konikach, ani wydobycie lodu zimą nie będzie wygodnie. Oprócz tego, miejsce dla stawu wybrane niefortunne, ono powinien kopać o wiele wyżej».

Po świadectwie Walentina Katajewa, po szczupły budżet zarządu miasta sięgnęło lisz na to, żeby «w ścisłej zgodności z mapą wykopać kałoszeobraznuju dół». A dalej sprawa nie zaczęła się, i ten rękodzielny «Morze Czarne» «aż zostało na wieczne czasy niewyłożone i suche». Jurij Olesza dodaje do powiedzianemu, co w tej kotlinie, zwanej przez Morze Czarne, grali w piłkę nożną. Znany literacki krajoznawca Rostisław Aleksandr pisał: «stąd, z „Morza Czarnego “, odeszli do dużą piłkę nożną W. Zinkiewicz, T. Kowal, W. Kotow, M. Małchasow, I. Tiszkin… Tu wzeszła gwiazda sportowego szczęścia Aleksandra Złoczewskogo, niepowtarzalnego „Saszka Złota“, bożyszcza odeskich kibiców i bohatera mnóstwa legend…».

Takim obrazem «Morzem Czarnym» od niepamiętnych czasów posiadała ekipa piłkarzy, zwących siebie „czernomorcami”, co wymownie świadczy o korzeniach jednoimiennej odeskiej drużyny obecnych czasów. Jak boisko piłki nożnej «Morzem Czarnym» było niezwykle komfortowym: otoczone przez łagodne zbocza, samo zwracało graczom piłka, wylecieć za jego granice. W ekipie „czernomorcy” grali głównie portowi roboczy, młodzi rybacy z Łanżerona i mieszkańcy starego urzędu celnego.

Jednak wbrew pierwotnym planom, stadion CZMP został zbudowany w 1936 roku nie w «Morzu Czarnym» — było za małe, a nieco wyżej, w gdzie z podziałką od sztucznej wybieraniu 1793 roku pod ziemną moc. «Morze» wtedy zaś posłużyło, powiedzmy tak, podstawą przyszłości Zielonego teatru. I stadion i teatr wznosiły się praktycznie jednocześnie, zgodnie szerokiemu programowi urządzenia CPKiO nim. T. G. Szewczenki. Ciekawy ten fakt, co jeszcze 23 grudnia 1927 roku, na posiedzeniu komisji po urządzeniu miasta na pytanie — co przewiduje się zrobić z znajdującym się od prawej strony w parku Szewczenki wykopem pod nazwą «Morze Czarne», — przez miejskie władze został dany odpowiedź: «Propozycji żadnych nie ma na razie, obecność tego wykopu ozdabia park». Idąc z wyżej wymienionego, następuje wyprowadzenie o tym, że likwidacja «Morza Czarnego» we wczesny radziecki okres historii miasta nie wchodziła w plany jego kierowników.

W monografii najwybitniejszego historyka urbanistyki Odessy W. I. Timofiejenko, wydanej w Kijowie w 1983 roku, istnieją wiadomości, co «Centralny stadion» powstawał po projekcie architektów A. I. Pała, N. M. Kaniowskiego i R. A. Władymirskiej w 1936 roku, a Zielony teatr wtedy zaś projektowali i budowali E. S. Baumsztiejn, A. S. Nazariec i R. A. Władymirska. Jedyny uczestnik oba projektów, Raszel Abowna Władymirska, — w czasie wielu lat była jedną z najjaskrawszych figur w naukowej historycznokrajoznawczej sekcji «Odessika» Domu naukowców i niejeden raz występowała na «Odessikie» z wiadomościami o szczegółach zabudowywania Odessy na środku i drugi połowie 1930 – ch, w tej liczbie o temacie projektowania i budowy stadionu i Zielonego teatru.

Oficjalne otwarcie sezonu letniego 1936 roku w Parku kultury i odpoczynku planowało się na 12 maja. W ten dzień powinni byli otworzyć i stadion, ale po szeregu przyczyn — technicznych i organizacyjnych, uroczyste odkrycie doszło do skutku 18 maja. Nowy obiekt sportowy dostało imię S. W. Kosiora, który i był obecny na wspaniałej ceremonii razem z Je. I. Wiegierom (później oba represjonowali). Święto zakończyło się meczem piłkarskim reprezentacji Odessy i Dniepropetrowska, w którym mieszkańcy Odessy zwyciężyli z minimalnym rachunkiem 1:0, chociaż przegrywali gości po wszystkich artykułom. Wkrótce reprezentacja miasta przyjmowała tu drużyny Tyflis, Stalino, Batumi i tak dalej.

Co dotyka Zielonego teatru to go w żaden sposób mieli złe wyniki wyposażać do środka maja, a dlatego odkrycie zostało nakreślone na 1 czerwca. W «Czarnomorskiej komunie» od 9 kwietnia 1936 lata czytamy: «intensywnie rozwinęła się praca po budowie zielonego teatru. Tu idzie zasypywanie wykopu. Do 1 czerwca zielony teatr pod gołym niebem na 3,5 tysiąca widzów powinien zostać skończonym przez». Ta informacja jeszcze raz mówi o tym, że «Morze Czarne» szczęśliwie przetrwało do tego stopnia czasu, i co przyszły teatr wzniesiony na jego miejscu. Oprócz tego robi się widoczny: «Zielony teatr» — nazwa, pojawić się samo sobą, jakby nieoficjalnie; takie pojawiające się żywiołowo nazwy specjaliści w dziedzinie nazewnictwa zaliczają do « ludowym toponimam ». 18 maja «Czarnomorska komuna» uściśla: «Trybuny do 3,5 tysięcy widzów zostaną usposobieni przez amfiteatr. Powstaje duża „muszla “ dla orkiestry symfonicznej na 70 muzyków. „Muszla “ – komunikuje się, z proscenium, który jednocześnie zawiera 400 człowiek dla pokazu masowych scen. Do 1 czerwca teatr powinien być gotowy».

Mimo na wszystkie obietnice, prezentacja doszła do skutku o wiele później, 11 lipca 1936 roku. Poprzedniego dnia to wydarzenie jego szczegółowo skomentował najbardziej informowany palmtop — dyrektor parku Boris Sztiejnbierg. «dzisiaj, — pisze on, — otwiera się letni, tak nazywany Zielony, teatr na 3.500 miejsc. Pokaz ludowej twórczości, amatorskiej sztuki miasta i dziedziny — pierwsza program teatru. W ciąg dalszy lata w Zielonym teatrze dojdą do skutku symfoniczne koncerty, koncerty obwodowej filharmonii, spektakle leningradzkiego teatru, Armii Czerwonej teatru tańców i pieśni, estradowe wystąpienia i tak dalej». Uroczysta ceremonia 11 lipca całkowicie godna stalinowskich czasów: rakiety, fajerwerki, fanfary, chór w ludowych ukraiński ubraniach — 250 uczestników, orkiestra — 100 muzyków, «Międzynarodówka» i pieśń «Ojczyzna» w wykonaniu chóralnych kolektywów fabryk Marti, rewolucji październikowej, imienia Lenina i siedmiu tysięcy widzów, ogromny portret «ojca narodów», położony na scenie z wysoka i temu podobne.

Przy całej pompie ceremonii samo urządzenie (jak, zresztą, i stadion) całkiem nie było czymś nadzwyczaj wychodzącym, że zaznaczali i współczesny i historycy urbanistyki. Funkcjonalny, wygodny, szeroki letni teatr, oryginalne rozwiązanie techniczne, imitujące przyjmowania budowy antycznych teatrów i odczuwalnie obniżające nakłady na budownictwo. Ale w żaden sposób nie co więcej.

Tym nie mniej Zielony teatr — jedyne w Odessie urządzenie, w planie ułożone po typie starorzymskich amfiteatrów, w znacznie skromniejszych, rozumie się, skalach, co na poziomie miasta robi go rzeczywiście unikatowym. Centralna część urządzenia stanowi szeroki okrągły parter, pierimietralno otoczony przez kaskadę sadzeniowych «trybun». Kompleks otoczony przez wysokie ogrodzenie z kamiennymi piłonami i wyposażany trzema wchodami, boczne z których mają ogólną oś rozmieszczania.

Po swoim bezpośrednim celu teatr zaczął funkcjonować 14 lipca 1936 lata. Tak zaczynało się życie teatru. W późniejsze, powojenne czasy Zielony teatr był miejscem koncertów mnóstwa gwiazd tamtej estrady, imiona które wiedział cały kraj.

Faktycznie Zielony teatr, oprócz początkowo włożonych do niego czysto ideologicznych funkcji formalnie « amatorskiego », « radzieckiego », « ludowego », « internacjonalnego » twórczości, szeroko propagował, posuwał, reklamował akurat nieformalnie zawodowe estradowe gatunki, przede wszystkim — dżez, konferansjerkę, estradową miniaturę, pantomimę, cyrkową sztukę. I w tym jego oczywista zasługa w kulturalnej historii miasta. Od czasów stopniowego przemieszczenia masowych show na bardziej przestronny stadion CZMP i jednocześnie zagospodarowania kameralnych estradowych przedsięwzięć na estradzie w Miejskim ogrodowi, gwiazda tego pomostu po trochu zaszła.


po materiałach strony internetowej archodessa.com


FOTOGRAFIKI

ZIELONEGO TEATRU W RÓŻNE OKRESY SWOJEJ HISTORII

%d0%b7%d0%b5%d0%bb%d0%b5%d0%bd%d1%8b%d0%b9-%d1%82%d0%b5%d0%b0%d1%82%d1%80-%d1%81%d1%82%d0%b0%d1%80-004%d0%b1

%d0%b7%d0%b5%d0%bb%d0%b5%d0%bd%d1%8b%d0%b9-%d1%82%d0%b5%d0%b0%d1%82%d1%80-%d1%81%d1%82%d0%b0%d1%80-003%d0%bc

%d0%b7%d0%b5%d0%bb%d0%b5%d0%bd%d1%8b%d0%b9-%d1%82%d0%b5%d0%b0%d1%82%d1%80-%d1%81%d1%82%d0%b0%d1%80-002%d0%b1

%d0%b7%d0%b5%d0%bb%d0%b5%d0%bd%d1%8b%d0%b9-%d1%82%d0%b5%d0%b0%d1%82%d1%80-%d1%81%d1%82%d0%b0%d1%80-001%d0%b1

%d0%b7%d0%b5%d0%bb%d0%b5%d0%bd%d1%8b%d0%b9-%d1%82%d0%b5%d0%b0%d1%82%d1%80-%d1%80%d0%b0%d0%b7%d1%80-005%d0%b1

%d0%b7%d0%b5%d0%bb%d0%b5%d0%bd%d1%8b%d0%b9-%d1%82%d0%b5%d0%b0%d1%82%d1%80-%d1%80%d0%b0%d0%b7%d1%80-004%d0%bc

%d0%b7%d0%b5%d0%bb%d0%b5%d0%bd%d1%8b%d0%b9-%d1%82%d0%b5%d0%b0%d1%82%d1%80-%d1%80%d0%b0%d0%b7%d1%80-003

%d0%b7%d0%b5%d0%bb%d0%b5%d0%bd%d1%8b%d0%b9-%d1%82%d0%b5%d0%b0%d1%82%d1%80-%d1%80%d0%b0%d0%b7%d1%80-002

%d0%b7%d0%b5%d0%bb%d0%b5%d0%bd%d1%8b%d0%b9-%d1%82%d0%b5%d0%b0%d1%82%d1%80-%d1%80%d0%b0%d0%b7%d1%80-001%d0%b1

%d0%b7%d0%b5%d0%bb%d0%b5%d0%bd%d1%8b%d0%b9-%d1%82%d0%b5%d0%b0%d1%82%d1%80-%d0%bd%d0%be%d0%b2-001%d0%bc

%d0%b7%d0%b5%d0%bb%d0%b5%d0%bd%d1%8b%d0%b9-%d1%82%d0%b5%d0%b0%d1%82%d1%80-%d0%bd%d0%be%d0%b2-002%d0%b1

вернуться на страницу ТЕАТРЫ пол copy